Pierwotny areał żubra we wczesnych czasach historycznych

Po ostatnim zlodowaceniu (około 15 000 – 10 000 lat temu) żubr występował niemal na wszystkich zalesionych terenach zachodniej, środkowej i częściowo południowo – wschodniej Europy.

O tym, że żubry licznie zamieszkiwały zachodnią Europę w czasach prehistorycznych (na długo przed ostatnim zlodowaceniem) świadczą m.in. malowidła naskalne, rzeźby (np.: z gliny, kości i poroży) oraz płaskorzeźby.

Najstarsze malowidła jaskiniowe odkryte w Europie Zachodniej pochodzą sprzed 35 000 lat i zostały wykonane przez ludzi żyjących we wczesnym okresie magdaleńskim. Najsłynniejszymi z nich są malowidła żubrów, turów i prawdopodobnie bizonów stepowych (Bison priscus) z tzw. „Sali Byków” odkryte w grocie Lascaux we Francji.

Nieco później (około 15 000 lat temu) powstały równie słynne malowidła żubrów odkryte w hiszpańskiej jaskini Altamira. Najważniejszym zespołem malowideł w tej jaskini jest wielkie malowidło na sklepieniu tzw. Wielkiej Sali Obrazowej, z wielobarwnym wyobrażeniem około 20 czerwono-rudych, modelowanych czernią wizerunków żubrów.

Fotografia poniżej przedstawia rzeźbę dwóch, wykonanych z gliny żubrów. Rzeźba pochodząca sprzed około 12 000 lat temu została odkryta w grocie Tuc d’Audoubert we Francji.

Dokładna kopia tej rzeźby (jedna z 5 na świecie) znajduje się od 1937 r. w posiadaniu Muzeum Przyrodniczo – Leśnego Białowieskiego Parku Narodowego i obecnie jest prezentowana w muzealnym holu.