Żubry przez setki tysięcy lat „bezpiecznie” przemierzały leśne ostoje Europy. Ich jedynymi wrogami były m.in. tygrysy szablozębne i niedźwiedzie.

Około 300 000 lat temu do Europy przywędrował człowiek neandertalski. W początkowych okresach swojego bytu neandertalczycy żywili się głównie zebranym pokarmem roślinnym i upolowanymi, drobnymi zwierzętami. W późniejszym okresie, dzięki wynalezieniu lepszej i masywniejszej broni krzemiennej, neandertalczyk stał się zagrożeniem dla dużych zwierząt – niedźwiedzi jaskiniowych, nosorożców włochatych czy też żubrów.

Około 40 000 lat temu do Europy przywędrował Homo sapiens, który stopniowo przejmował miejsce zajmowane do tej pory przez neandertalczyka. Było to tak skuteczne, że ostatni neandertalczycy wyginęli 28 000 lat temu.

Człowiek współczesny dzięki ogromnym możliwościom adaptacyjnym, zręczności i dużej mobilności rozpoczął swoją wędrówkę po Europie. Powiększająca się populacja ludzi, wypracowanie lepszej i mocniejszej broni oraz prowadzenie przemyślanych polowań (często opierających się na zasadzkach) zaczęła prowadzić do zmniejszania się liczebności dużych zwierząt zamieszkujących ówczesną Europę. Częstym łupem myśliwych padały zwierzęta żyjące stadnie a do nich należy niewątpliwie żubr, którego liczebność zaczęła się sukcesywnie zmniejszać.

Na żubry polowano nie tylko dla ich smacznego mięsa. Jako zwierzę żubr symbolizował potęgę i siłę, co w znakomity sposób pozwalało ówczesnym ludziom zyskać przychylność bogów - żubrze mięso składano więc im w ofierze.

Około 10 000 lat temu człowiek „zajął” się rolnictwem i hodowlą zwierząt. Aby móc uprawiać rolę ludzie potrzebowali żyznej ziemi, a taka występowała na terenach porośniętych dziewiczymi puszczami będącymi ojczyzną żubrów.

Trwające od kilkunastu tysięcy lat polowania na żubry oraz niszczenie ich naturalnego środowiska, jakim jest las doprowadziły do zmniejszania się areału występowania tego gatunku oraz do spadku jego liczebności.

Rozpoczęła się zagłada żubrów. Skuteczność człowieka w tępieniu tego gatunku i karczowaniu lasów była tak wielka, że już:

• w X wieku żubry wytępiono w Szwecji,

• około VI - VII wieku w północno - wschodniej Francji

• w Saksonii żubry zachowały się do połowy XVIII wieku

• równie długo żubr występował na nielicznych stanowiskach w Prusach Wschodnich, w Siedmiogrodzie w Karpatach.

• żubr najdłużej przetrwał na ziemiach ówczesnej i obecnej Rzeczypospolitej - ocalał gdyż jako zwierzę łowne królów Polski i carów Rosji był objęty ochroną i dokarmiany